Susan Schramm: Serdecznie witamy, Renato! Dziękujemy, że znalazłaś czas, by porozmawiać z nami o hotelu The Cloud One w Pradze, a przede wszystkim o Twojej sztuce. Twoje dzieła w znacznym stopniu kształtują wrażenie, jakie wywiera ten hotel. Jakie to uczucie, gdy po stworzeniu czegoś takiego widzisz to po raz pierwszy?

Renata: To naprawdę niesamowite uczucie. Co prawda przetestowałam to w mojej pracowni w Berlinie w formie makiety, ale kiedy po raz pierwszy zobaczyłam to w pełnej wielkości, byłam bliska łez. Widok gotowego dzieła po tylu miesiącach i tak długim czasie pracy jest naprawdę poruszający.

Susan: Co pomyślałaś, gdy zapytano cię, czy chciałabyś zaprojektować dzieło sztuki dla hotelu?

Renata: Wow! To była pierwsza rzecz, o której pomyślałam. Przede wszystkim bardzo podobało mi się, że w ten sposób wspieracie sztukę. To znaczy prawdziwą sztukę i jej twórców – w przeciwieństwie do masowych produkcji, które zazwyczaj wiesza się w celu „upiększenia” wnętrz. Po drugie, temat Pragi osobiście mnie poruszył. To dla mnie swego rodzaju „powrót do korzeni”, a to połączenie po prostu dobrze do siebie pasowało.

Susan: Pochodzisz z Pragi?

Renata: Urodziłam się niedaleko stąd, w Zábřehu. W tamtych czasach panował jednak jeszcze komunizm, a moja siostra – która jest ode mnie starsza o 20 lat – uciekła sama do Niemiec, do krewnych. Długo się nie widziałyśmy i dopiero wiele lat później – moja mama, tata, brat i ja – również przyjechaliśmy do Niemiec. Od tamtej pory mieszkałam w Londynie, a teraz w Berlinie, dlatego Praga była dla mnie swego rodzaju powrotem do dawnej ojczyzny.

Susan: Praga jest przecież pod wieloma względami miastem budzącym wiele emocji – przede wszystkim oczywiście ze względu na swoją historię, z którą spotyka się tu na każdym rogu. Ale dla ciebie ma ona oczywiście jeszcze inne, szczególne znaczenie. Czy masz jakąś wskazówkę, co warto zobaczyć lub przeżyć?

Renata: Są tu klasyczne atrakcje, na przykład oczywiście wejście na zamek. A także spacer po Moście Karola o 4 lub 5 rano, bo wtedy jest on zazwyczaj zupełnie pusty, a ta atmosfera latem, kiedy słońce właśnie wschodzi, jest cudowna. O ile oczywiście uda się wstać tak wcześnie! Poza tym poleciłabym każdemu, żeby wsiadł do tramwaju i po prostu zobaczył, dokąd go zawiezie. Zrobili to niedawno nasi znajomi i byli naprawdę zaskoczeni, jak szybko zmienia się Praga. Bo wszyscy znają wprawdzie centrum miasta, ale nikt nie wyjeżdża dalej. Więc wsiadajcie i zobaczcie, dokąd zawiezie was tramwaj!